BURGAZADA

Ιστορικά Μνημεία:

Αν ασχολείσθε έστω και λίγο με την ιστορία, το πρώτο μέρος που πρέπει να επισκεφτείτε είναι ο Ναός του Άγιου Ιωάννη του Προδρόμου στον οποίο υπάρχει το υπόγειο κελί όπου είχε φυλακιστεί ο Αγ. Μεθόδιος. Εκτός από αυτήν την εκκλησία, υπάρχουν και άλλες τρεις, δύο μοναστήρια και ένα αγίασμα. Σας συμβουλεύουμε να επισκεφτείτε αυτά τα μνημεία για να μπορέσετε να εκτιμήσετε την ιστορική αξία αυτού του τόπου. Εκτός αυτών υπάρχει επίσης ένα Τζαμί και μια Συναγωγή· καταλαβαίνετε ότι έχετε να κάνετε με έναν κοσμοπολίτικο τόπο!

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος (Αι Γιάννης):είναι αφιερωμένος στον Αγ. Γιάννη το Βαπτιστή. Αρχικά είχε χτιστεί από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα γυναίκα του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842), πάνω από την φυλακή του Μεθόδιου. Κατά την άλωση είχε υποστεί ζημίες και για αυτόν τον λόγο είχε επισκευαστεί το 1759. Το 1817 επισκευάστηκε για δεύτερη φορά. Στης 10 Ιουλίου του 1894 καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς μετά από το μεγάλο σεισμό. Χτίστηκε από την αρχή το 1896 και από τότε λειτουργεί κανονικά για τους πιστούς. Η είσοδος του ναού είναι προς το νότο.
Στον προθάλαμο, δεξιά και αριστερά υπάρχουν δύο μικρότεροι χώροι. Από τον αριστερό υπάρχει μια σκαλίτσα με 11 σκαλοπάτια που κατεβάζει στην φυλακή του Μεθόδιου. Η εκκλησία είναι στολισμένη με εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και διαφόρων Αγίων. Επίσης υπάρχουν εικόνες από το αγίασμα του Μπαλουκλί στο Γεντίκουλε.

Το Μοναστήρι του Χριστού (Μεταμορφώσεως):Βάση κάποιον νέων στοιχείων που έχουν ανακαλυφθεί πρόσφατα, στην κορυφή του νησιού, υπήρχε μια μεγάλη εκκλησία με ένα μοναστήρι και έναν μεγάλο πύργο. Αυτά είχαν χτιστεί το 1603. Πριν από αυτό είχε χτιστεί ένα μοναστήρι από τον Μακεδονίτη αυτοκράτορα Βασίλειο το 865-866, το οποίο όμως είχε κατεδαφιστεί από τον Μουράτ τον IV με την δικαιολογία ότι οι φωτιές που άναβαν σε κάποιες τελετές, προκαλούσαν ανησυχία στους κατοίκους της Πόλης. Από τους πρωτοστάτες της Ελληνικής επανάστασης του 1821, ο Χ. Χουρμούζης έχτισε ένα σπίτι και ένα παρεκκλήσι στα χαλάσματα του μοναστηριού και προσπάθησε να ανοίξει και ένα σχολείο(1869-1882). Για το χτίσιμο του παρεκκλησιού είχε εξασφαλίσει και βοήθεια από το σουλτάνο της εποχής.
Το 1869 έγραψε ένα μονόγραμμα για την Αντιγόνη (Burgazada) με τίτλο «Η Νήσος Αντιγόνη». Η σωρός του είναι θαμμένη δίπλα στο παρεκκλήσι. Μπορείτε να επισκεφτείτε τα παλιά χαλάσματα γύρω από την εκκλησία και το νεκροταφείο που βρίσκεται σε πολύ κοντά.

Ναός και μοναστήρι του «Αγ.Γιώργη»: Η εκκλησία αυτή είναι χτισμένη τον 19ο αιώνα και είναι γνωστή για τις τρεις καμπάνες της. Βρίσκεται στα δυτικά του νησιού και καλύπτει όλη την περιοχή από την οδό Τζεννέτ μέχρι την θάλασσα. Σχεδόν στον αιγιαλό βρίσκεται το μοναστήρι το οποίο είναι φτιαγμένο από πέτρα· έχει ορθογώνιο σχήμα και είναι διώροφο. Έχει εφτά πύλες που είναι στη σειρά σε ένα διάδρομο. Το κάθε τμήμα συνδέεται με τον πάνω όροφο με εσωτερική σκάλα. Στο υπόγειο είναι τα πλυσταριά. Έχει χτιστεί το 17ο αιώνα και ένα μεγάλο του τμήμα έχει καεί την περίοδο που κατοικούσαν σ’ αυτό Λευκορώσοι πρόσφυγες (1920-1923). Ο ναός του Αγ.Γεωργιου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το μοναστήρι και δίπλα στο δρόμο. Είναι περικυκλωμένο με ψηλό μαντρότοιχο. Πιστεύεται ότι έχει χτιστεί την ίδια εποχή με το μοναστήρι. Έχει σταυρωτό σχήμα και στην αυλή του υπάρχουν μεγάλα πεύκα. Το κεντρικό τμήμα είναι σκεπασμένο από έναν τρούλο που στηρίζεται πάνω σε τέσσερις κολόνες. Τα πλευρικά τμήματα του ναού καλύπτονται από τέσσερις μικρότερους τρούλους. Στον κεντρικό τρούλο υπάρχουν 12 παράθυρα. Στην είσοδο υπάρχει ένας απλός προθάλαμος. Τόσο ο προθάλαμος όσο και οι υπόλοιποι τοίχοι της εκκλησίας είναι στολισμένοι με εικονογραφίες και εικόνες. Μερικές από της εικόνες είναι από ανάγλυφο ασήμι και ο θρόνος του δεσπότη είναι ξυλόγλυπτος. Στην εποχή του Βυζαντίου ο ναός βρισκόταν λίγο πιο χαμηλά. Αργότερα ξαναχτίστηκε μαζί με το μοναστήρι, και όταν γκρεμίστηκε στο σεισμό του 1894, ξαναχτίστηκε το 1897 στην ίδια τοποθεσία όπου σώζεται μέχρι σήμερα. Το μοναστήρι σήμερα κατοικείται από τους τελευταίους Ρωμιούς που έχουν μείνει στο νησί.


Μοναστήρι και εκκλησία Saint George:Ανήκει στην Αυστριακή καθολική κοινότητα της Πόλης και είναι υπό την διοίκηση του Αυστριακού Λυκείου της Κωνσταντινούπολης. Τους καλοκαιρινούς μήνες, τις Κυριακές γεμίζει με πιστούς που εκκλησιάζονται στο μοναδικό αυτό περιβάλλον·
βρίσκεται (βρισκόταν) μέσα στο πευκοδάσος του νησιού. Οι καλόγριες του μοναστηριού καλλιεργούσαν τη γη και ασχολιόντουσαν με την κτηνοτροφία.
Οικία Sait Faik Abasiyanik: Η οικία του συγγραφέα Sait Faik (1906-1954) έχει μετατραπεί σε μουσείο μετά από τον θάνατό του. Ο Sait Faik είχε αποσυρθεί στην Αντιγόνη (Burgazada) για να αποτοξινωθεί από την περιπετειώδη ζωή που ζούσε. Ο καθαρός αέρας θα τον βοηθούσε να βελτιώσει την ασθενική του υγειά. Και όντως έτσι έγινε. Το φιλόξενο κλίμα του νησιού και η καλοσύνη των ανθρώπων που τον αγκάλιασαν τον βοήθησε να ξαναπιάσει το «μολύβι» και να γράψει τα ομορφότερα και τα πιο ανθρωποκεντρικά κείμενά του. Διαβάζοντας τα μυθιστορήματα του ο αναγνώστης μεταφέρεται νοσταλγικά στους τόσο ωραίους καιρούς όπου Τούρκοι και Ρωμιοί ζούσαν μονιασμένοι και αγαπημένοι στο ομορφότερο και ρομαντικότερο νησί των Πρινκιπονήσων.

Φυσικές ομορφιές:

Όλο το νησί «ανήκει» στην φύση. Όλες οι παραλίες του προσφέρονται για κολύμπι. Είναι από τα τελευταία σημεία οπού ο κάτοικος της μεγαλούπολης μπορεί να βρει κάπως καθαρά νερά. « Τα Τσαμάκια», η «Ψειρού», τα «Χαλίκια», ο «Καλπαζάνκαγιας», ο «Κουμπάρος» και ο «Ινδός» είναι μερικές από τις παραλίες όπου κολυμπούν οι κάτοικοι. Οι επισκέπτες μπορούν να ναυλώσουν άμαξα με αλογάκια και να φτάσουν μέχρι τον Καλπαζάνκαγια για μπάνιο και φαγητό, όμως δεν μπορούν να περιηγηθούν το νησί περιμετρικά διότι το πίσω μέρος καλύπτεται από γκρεμό και είναι αδιάβατο. Μόνο περπατώντας και με κίνδυνο να βραχεί στην θάλασσα, μπορεί κανείς να κάνει ολόκληρο το γύρο του νησιού. Ένα από τα ομορφότερα μέρη του νησιού είναι το μικρό πευκόφυτο οροπέδιο στην κορυφή που λέγεται «Χριστός» (Bayraktepe) Τα μόνα πεύκα που απέμειναν στο νησί μετά από την καταστροφική πυρκαγιά της 6 Οκτωβρίου 2003, είναι ακριβώς αυτά του Χριστού. Δυστυχώς όλα τα υπόλοιπα κάηκαν, και με μαζί τους εξαφανίστηκαν και τα ωραία μονοπάτια που μας οδηγούσαν στην κορυφή. Η θέα όμως παραμένει μαγευτική. Όλα τα νησιά , η Πόλη και η θάλασσα του Μαρμαρά απλώνονται σαν πιάτο μπροστά στα μάτια σας. Στο νησί υπάρχουν ακόμα και δυο ναυτικοί όμιλοι, ένας από τους οποίους (ASSK) τροφοδοτούσε επί χρόνια την εθνική ομάδα της Τουρκίας με αθλητές του υγρού στίβου.