Bir zamanların en verimli bağların, bostanların ve meyve veren ve vermeyen ağaçların dolu olduğu bahçelerin arasından, Kınalı`ya bakan sessiz ve güzel yokuşun ortasında temeli bulunmaktadır.

Karipi manastırının ilk inşaa tarihi tam olarak bilinmemektedir. İlk olarak Meletios, 1728 yılında –ve biraz belirsiz- adaları tasvir ederken “dört en büyükte, ki sadece bunlarda ikamet ediliyor, manastırlar bulunmaktadır” demektedir. Daha sonraları Senior Momars Burgazada’dan sözederken “bir manastır ile kuru bir ada” tabii ki Garipi’den bahsediyor çünkü biraz aşağılarda “biraz yüksek tepesinde bir ıssız kilise ayazmasıyla Hz. İsa adını taşımakta” demektedir.
Karipi sıfatının anlamını Hasiotis, Skarlato Vizandio’nun düşüncesine katılmaktadır , bu sıfat fakir anlamı olan arapça kelime “garip” ten gelmektedir. Aynı zamanda Garipi adını taşıyan meşhur kuyunun lakabı olabileceği hipotezini de eklemektedir.
Birinci Dünya Savaşı’ndan biraz sonra 1919 ile 1920 yılları arasında Karipi manastırına ait binalar Bolşeviklerden kovulmuş olan Beyaz Ruslar’a sığınak olmuştu.
O zamanlarda, ihmalkarlıktan manastırın bütün doğu kısmı yanmıştı. Yangını Kınalıada’da polislik yapan Amerikalılar bir itfaiye gemisi ile manastırın denize bakan yanına doğru gelerek ve Burgazlılar’ın ilk defa gördükleri bu manzarayı seyrederlerken söndürmüşlerdi. Aynı zamanda Burgazlılar Ay Yani’nin tulumbasıyla manastırın diğer bölümünü ıslatarak kurtarmışlardı.
Eski çardağın bulunduğu yerde, küçük düzlükte, yanıkların yanında çadırlar kurulmuş ve Burgazada’nın bayanları soğukta ve yağmurda evsiz kalan mültecilere yemek ve bakım sağlamışlardı.Bahçesinde mermerden yapılmış dikilitaş şeklinde kimliği belli olmayan bir mezar ve üç değişik boyda metalden yapılmış çanları ve kilisenin alt kısmında denizcilerin koruyucusu olarak adlandırılan Aya Nikola Ayazması bulunmaktadır.
Manastır 17/08/1999’da depremden dolayı hasar görmüş, 2004 yılında restorasyonu yapılmış ve 2005 yılı Haziran ayından itibaren ibadete açılmıştır.