Θεμελιωμένο το «μονυδριον» του Καρυπη σε ήρεμη και ειδυλλιακή κατηφοριά που αντικρίζει την Πρώτη στην άκρη μιας εύφορης πλαγιάς την οποία κάλυπταν άλλοτε οι αμπελώνες, τα περιβόλια και τα μποστάνια του μοναστηριού με δένδρα καρποφόρα η μη.

Δεν έχει εξακριβωθεί το πότε ακριβώς πρωτοκτιστηκε η μονή του Καρυπη. Ουδείς πάντως από τους ταξιδιώτες του 16ου και 17ου αιώνα την αναφέρει στο οδοιπορικό του. Πουθενά όμως δεν γίνεται λόγος για το μοναστήρι του Καρυπη και πρώτος ο Μελέτιος το 1728 –και κάπως αόριστα- περιγράφοντας τα Νησιά θα πει πως στα τέσσερα μεγαλύτερα, τα οποία ήταν και τα μόνα κατοικημένα, «ευρίσκονται και ιερά μοναστήρια εις τα οποία λατρεύεται το θείον». Λίγο αργότερα ο Senıor Momars μιλώντας για την Αντιγόνη, «ξυρόν νησί όλον βουνό, μ`ένα μοναστηράκι» εννοεί σαφώς τον Καρυπη αφού αναφέρεται παρακάτω και στην «κορυφή την πλειο ψηλή» όπου είδε «μια ερημ`εκκλησια μ`ένα μεγαλ`αγιασμα, Χριστού μ`ονομασια…»

Την ετυμολογία της επωνυμίας Καρυπης, ο Μανουήλ Γεδεών τη θεωρεί ανεξήγητη. Ο Χασιωτης συμφωνεί με τον Σκαρλάτο Βυζάντιο, ότι η επωνυμία προέρχεται από την αραβοτουρκικη λέξη garip, με την έννοια του πτωχού αλλά και του παράξενου. Προσθέτει όμως την υπόθεση ότι Γκαριπης η Καπυπης πιθανόν να ήταν το παρατσούκλι του ιδιοκτήτη του περίφημου για το νερό του προκείμενου πηγαδιού.

Λίγο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, μεταξύ 1919 και 1920, τα κτίρια του μοναστηριακού συγκροτήματος του Καρυπη είχαν προσφέρει άσυλο στους Λευκορωσσους, που διωγμένοι από τους Μπολσεβίκους είχαν κατακλύσει την Κωνσταντινούπολη και τις μονές των Πριγκιποννήσων. Τότε, από αβλεψία, κάηκε όλη η ανατολική πτέρυγα των πέτρινων κελιών. Τη φωτιά έσβησαν οι Αμερικανοί, που αστυνόμευαν την Πρώτη, μ`ένα πυροσβεστικό πλοιάριο που έφεραν κάτω στη θάλασσα και θαύμασαν οι Αντιγονιωτες το πρωτόγνωρο γι`αυτους θέαμα, καθώς σκαρφαλωμένοι στα κεραμίδια προσπαθούσαν με την τουλούμπα του Αη Γιάννη να καταβρέξουν την υπόλοιπη πτέρυγα των κελιών.
Συνετέλεσε βέβαια στη διάσωση της και το πετροκτιστο γιαγκιν ντουβάρι, που έσωσε τελικά από τις φλόγες το δυτικό τμήμα του κτιρίου. Σκηνές τοποθετήθηκαν τότε στο μικρό ίσιωμα, δίπλα στα καμένα όπου βρισκόταν παλιά το τσαρντακι και οι κύριες της Αντιγόνης φρόντισαν να εξασφαλίσουν συσσίτιο και θαλπωρή στους πρόσφυγες, που άστεγοι έμεναν εκτεθειμένοι στο κρύο και τις βροχές.

Απέναντι στον ναό στην δεξιά πλευρά βρίσκεται ένας μαρμάρινος τάφος, στην αριστερή πλευρά σε τρία διαφορετικά μεγέθη καμπάνες δεσπόζουν τον κήπο. Μέσα στον κήπο του μοναστηριού κάτω από τον ναό του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται το Άγιασμα του Αγίου Νικολάου. Ο ναός έχει καταστραφεί από τον σεισμό του 17-08-1999, έχει γίνει η ανακαίνιση του στο 2004 και από τον Ιούνιο του 2005 ξαναλειτουργει κανονικά.